Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
1022616

Szlaki turystyczne

 

Szlak nr 1


Kolor szlaku: czerwony

Stopień trudności: trasa łatwa

Długość: 83,8 km


Przez Góry Świętokrzyskie - szlak rowerowy

Przebieg: Cedzyna - Ciekoty - Święta Katarzyna - Bodzentyn - Tarczek - Świętomarz - Brzezie Kolonia - Nowa Słupia - Grzegorzowice - Janowice - Biskupice - Gołoszyce - Jurkowice - Opatów


Piękna widokowo trasa prowadzi przez pasma Gór Świętokrzyskich: Masłowskie, Klonowskie, część pasma Łysogór. Na przejazd szlaku proponujemy zarezerwować sobie jeden lub dwa dni (przy drugiej opcji możemy zatrzymać się na nocleg w Nowej Słupi).


{ klikając na zdjęcia poniżej uzyskasz ich powiększenie }

0 km

Wycieczkę rozpoczynamy przy przystanku MPK, obok zapory zbiornika na rzece Lubrzance w Cedzynie (0 km). Cedzyna to jedno z ulubionych miejsc niedzielnego wypoczynku mieszkańców Kielc. W miejscowości znajdują się trzy hotele, położone w niedużej odległości od kąpieliska. Istnieje możliwość wypożyczenia sprzętu wodnego: kajaków, rowerów wodnych oraz żaglówek.


Drogą asfaltową jedziemy w kierunku wsi Leszczyny. 400 m od tablicy miejscowości mijamy po lewej stronie drogę prowadzącą do plaży nad zalewem. Dalej, po prawej stronie, mijamy kościół pw. św. Jacka w Leszczynach (1,8 km) z 1600 r., ufundowany przez biskupa krakowskiego Piotra Tylickiego. Świątynia zniszczona częściowo podczas pożaru w 1896 r. została odbudowana rok później. We wnętrzu kościoła na uwagę zasługują: krucyfiks z XVII w. w ołtarzu głównym i obraz patrona kościoła z XVIII w. w kaplicy bocznej. Na miejscowym cmentarzu zostali pochowani rodzice Stefana Żeromskiego, a w kruchcie kościoła znajduje się tablica poświęcona ich pamięci.

Po zwiedzeniu kościoła jedziemy dalej główną drogą asfaltową. Po niespełna 1 km przecinamy most na rzece Lubrzance (2,7 km), skrzyżowanie w Mąchocicach Dolnych (4,2 km) i Mąchocicach Górnych (4,7 km). Dojeżdżamy do miejscowości Ameliówka (5,5 km). Jest to wieś o charakterze letniskowym, malowniczo położona w przełomie rzeki Lubrzanki "rozdziela" Pasmo Łysogórskie (Radostowa, 451 m n.p.m) i Pasmo Masłowskie (Dąbrówka, 444 m n.p.m.). Droga w lewo prowadzi do dwóch hoteli: "Ameliówki" i "Przedwiośnia". W miejscowości znajduje się również wyciąg narciarski na stoku Radostowej.


Ameliówka


Nazwa miejscowości związana jest z rodziną Wieszeniewskich, która w 1901 r. wykupiła tereny na zboczu góry Dąbrówki. Wybudowali oni pensjonat, który na cześć właścicielki - pani Amelii - został nazwany "Ameliówką". W okresie międzywojennym miejsce to cieszyło się dużą renomą. Przyjeżdżali tu ludzie sztuki, literatury, osobistości państwowe. Bywali m.in. prezydent Ignacy Mościcki, marszałek Edward Rydz-Śmigły, prymas Polski - ks. kardynał August Hlond. Założycielka pensjonatu zmarła w 1939 r. Pochowana jest na cmentarzu w pobliskich Leszczynach. Niestety obecnie pensjonat nie jest czynny.

Jadąc cały czas prosto, mijamy skrzyżowanie (6,7 km) z głównym szlakiem pieszym koloru czerwonego w Górach Świętokrzyskich (Kuźniaki - Gołoszyce, długość: 105 km). Osiągamy początek wsi Mąchocice Scholasteria (7,5 km), po lewej stronie mijamy drogę prowadząca do schroniska PTSM (ok. 400 m). Jadąc cały czas drogą główną, docieramy do miejscowości Ciekoty (8,5 km), gdzie z prawej strony znajduje się ogrodzony teren zwany potocznie "Żeromszczyzną". Znajdujący się tutaj zalew i otaczająca go ziemia zostały zagospodarowany dla celów rekreacyjnych: ustawione są ławeczki, wiaty, punkty gastronomiczne, wytyczono parkingi. W miejscu, gdzie kiedyś stał dom rodzinny Stefana Żeromskiego, znajduje się pamiątkowa tablica wykonana z czerwonego piaskowca tumlińskiego z napisem: "Stefan Żeromski przeżył tu lata dziecięce i młodzieńcze 1869-1883."


8,5 km

Wracamy na drogę główną i jedziemy w kierunku miejscowości Święta Katarzyna, podziwiając przy okazji urokliwą Dolinę Wilkowską z majestatycznym, najwyższym szczytem Gór Świętokrzyskich - Łysicą. Dojeżdżamy do skrzyżowania w Świętej Katarzynie (14 km). Pomimo, że znaki szlaku rowerowego prowadzą w lewo, w kierunku Bodzentyna, proponujemy teraz odpoczynek połączony ze zwiedzaniem. Początki miejscowości wiążą się z wybudowaniem przez biskupa krakowskiego Jana Rzeszowskiego klasztoru dla zakonu bernardynów w 1480 r. We wnętrzu kościoła znajdowała się niewiadomego pochodzenia drewniana figura św. Katarzyny, która zaginęła podczas pożaru w 1847 r. (w 1871 r. została ufundowana nowa figura patronki miejscowości, znajdująca się obecnie w kościele). Od 1815 r. w klasztorze mieszkają siostry bernardynki sprowadzone z Drzewicy.


Wycieczka piesza na Łysicę


Święta Katarzyna stanowi punkt wypadowy wycieczek pieszych. Najciekawszą propozycją jest wejście szlakiem czerwonym na Łysicę (szlak prowadzi obok źródełka i kaplicy św. Franciszka). Na teren Świętokrzyskiego Parku Narodowego wstęp jest płatny. Proponujemy zostawić rowery u sprzedającego bilety i na szczyt Łysicy udać się pieszo.

Góra Łysica

Najwyższe wzniesienie Gór Świętokrzyskich (612 m n.p.m.) objęte ochroną rezerwatową znajduje się na terenie Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Pod szczytem zobaczymy rumowiska skalne zwane gołoborzem. Powstały one w strefie klimatu lodowcowego w wyniku rozkruszenia skały przez naturalne czynniki fizyczne: wodę oraz wahania temperatur. Łysica jest miejscem owianym licznymi legendami. Jedna z nich mówi o odbywających się w tym miejscu zlotach czarownic, tzw. sabatach.

Ze skrzyżowania w Świętej Katarzynie kierujemy się drogą na Starachowice. Na 14,9 km, po prawej stronie, mijamy kapliczkę grobową. Teraz jedziemy drogą nr 752 prowadzącą przez teren Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Droga jest dość wąska, Należy uważać na ruch samochodowy (uwaga! obowiązuje zakaz wyprzedzania). Na 18 km przejeżdżamy przez przełęcz między Górą Miejską a Górą Psarską, a po 1,5 km mijamy wyciąg narciarski na Górze Miejskiej w Bodzentynie.


19,5 km

Docieramy do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr 751 (20,5 km). Mijamy je i skręcamy w lewo, w wąską brukowaną uliczkę. Po przejechaniu 200-metrowego odcinka docieramy do ruin zamku w Bodzentynie. Miasto Bodzentyn założone zostało na terenach dawnej wsi Tarczek, na podstawie przywileju króla Kazimierza Wielkiego przez biskupa krakowskiego Jana Bodzantę. Jego następca - biskup Florian z Morska - ufundował w 1365 r. zamek i otoczył miasto murami. W XVI w. zamek został przebudowany na renesansową reprezentacyjną rezydencję. Do dziś zachowały się mury obwodowe trzech skrzydeł z piaskowcowym portalem bramy wjazdowej, prowadzącej na wewnętrzny dziedziniec.

Oprócz zamku warto zobaczyć gotycką kolegiatę pw. NMP i św. Stanisława ufundowaną w 1450 r. przez Zbigniewa Oleśnickiego (wewnątrz tryptyk bodzentyński - renesansowy ołtarz główny świątyni, który jest oryginalnym ołtarzem z katedry wawelskiej) i zabytkową zagrodę Czernikiewiczów z końca XIX w. (ul. 3 Maja).

Po zwiedzeniu ruin, jedziemy w kierunku Rynku Dolnego (pl. Żwirki i Wigury) i, podążając cały czas w kierunku Starachowic, docieramy do wsi Tarczek. Skręcamy w prawo i dojeżdżamy do romańskiego kościółka pw. św. Idziego (25,4 km). Świątynia z XIII w. kryje w swoich murach pozostałości budowli z wieku XI. Kościół składa się z prostych geometrycznych brył wzniesionych z ciosów kamiennych. W formie pierwotnej zachowały się rozglifione, romańskie okna po stronie północnej. We wnętrzu kościoła znajduje się renesansowy tryptyk z ok. 1540 r., ołtarze boczne z początku XVII w. i obraz z 1614 r. przedstawiający Narodzenie Dzieciątka oraz klęczącą rodzinę fundatorów (Cedrowskich). Obok świątyni znajduje się drewniana dzwonnica z początku XIX w.

Spod kościoła jedziemy polną drogą przez wąwóz w kierunku Świętomarza. Na 27,1 km zobaczymy gotycki kościół pw. Wniebowzięcia NMP, gruntownie odrestaurowany w latach 1867-70. Wewnątrz znajduje się romańska chrzcielnica, a na zewnątrz zauważamy gotyckie portale wejściowe. Obok tej świątyni również stoi drewniana dzwonnica.

Jedziemy dalej: początkowo drogą asfaltową, przez wieś Tarczek Kolonia, później drogą polną i docieramy do Świętomarza (27,8 km), a potem do Brzezia Kolonii (29,7 km).


29,7 km

Następnie dojeżdżamy do początku alei (31,4 km) prowadzącej do dworu w Łomnie, a następnie na 33,3 km przekraczamy mostek. Docieramy do końca zabudowań wsi i drogą szutrową dojeżdżamy do drogi krajowej nr 751 Nowa Słupia - Bodzentyn (35,2 km). Skręcamy w lewo, w kierunku Nowej Słupi. Tutaj spotykamy czarne znaki rowerowego Szlaku Architektury Obronnej. Jedziemy dalej, mijając wieś Jeziorko, a na 36,1 km po lewej - ośrodek rekreacyjny w Mirocicach.
We wsi Stare Baszowice szlak czarny odchodzi w lewo, a my jedziemy za znakami czerwonymi do rynku w Nowej Słupi (42,1 km). Teraz nasza trasa pokrywa się z odcinkiem szlaku pieszego koloru niebieskiego. Proponujemy zrobić tu przerwę na odpoczynek oraz posiłek.


42,1 km

Początki osadnictwa na tym terenie są związane z rozwijającym się od II w. p.n.e. do VII w. n.e. hutnictwem żelaza. Nie dziwi więc, że w Nowej Słupi znajduje się Muzeum Starożytnego Hutnictwa im. Mieczysława Radwana. W pawilonie oglądamy stanowiska archeologiczne, złożone z 42 kloców żużla, pozostałych po piecach służących do jednorazowego wytopu żelaza, tzw. dymarek. Zwiedzając muzeum, zapoznamy się z dawną prymitywną techniką procesu wydobycia i wytopu rudy żelaza. Do tradycji hutniczych nawiązuje też impreza plenerowa "Dymarki Świętokrzyskie", organizowana co roku (w sierpniu) w Nowej Słupi. Miejscowość stanowi dogodny punkt wypadowy wycieczek na górę Święty Krzyż (Nowa Słupia od XIV w. związana była z ruchem pielgrzymkowym na Święty Krzyż; współcześnie idziemy na szczyt tzw. "Drogą Królewską") oraz na Górę Chełmową, gdzie znajduje się rezerwat modrzewia polskiego "Chełmowa Góra".

Kamienna figura Pielgrzyma


Figura przedstawiająca klęczącego modlącego się mężczyznę stoi przy "drodze królewskiej". O tajemniczej postaci legenda mówi, iż jest to rycerz, który przybył do Nowej Słupi w celu udania się na Święty Krzyż. Został jednak ukarany za grzech pychy i zamieniony w kamień. Pielgrzym co roku przesuwa się o jedno ziarnko piasku do przodu, a gdy dojdzie do bram klasztoru na Świętym Krzyżu - nastąpi koniec świata.

Jedziemy w kierunku Starej Słupi, przecinamy rzekę Słupiankę (44 km) i dojeżdżamy do skrzyżowania przy szkole we wsi (47 km). Skręcamy w prawo do Podchełmia, gdzie przecinamy rowerowy Szlak Architektury Obronnej (znaki czarne), który towarzyszyć nam będzie na odcinku Grzegorzowice Kolonia - Janowice. Na skrzyżowaniu dróg w Pokrzywiance Górnej (48,1 km) skręcamy w prawo i drogą szutrową, a następnie asfaltową jedziemy do kościoła we wsi Grzegorzowice (50,7 km).


50,7 km

Kościół w Grzegorzowicach pw. św. Jana Chrzciciela składa się z dwóch części: romańskiej, kamiennej rotundy oraz dobudowanej do niej od zachodu w 1624 r. otynkowanej nawy. Według tradycji w rotundzie miało się mieścić baptysterium misyjne. Najstarsza część świątyni posiada cechy typowe dla budowli obronnych: grube mury, małe umieszczone wysoko otwory okienne. Na uwagę zasługuje okrągłe okno (rozeta) umieszczone w absydzie z odkutym w piaskowcu czwórlistnym przeźroczem.

Dalej jedziemy krótko drogą asfaltową, a następnie - na wypłaszczeniu - odbijamy lekko w prawo, w drogę polną (51,1 km). Dojeżdżamy nią do drogi wojewódzkiej we wsi Sarnia Zwola (53 km). Tu skręcamy w lewo i zaraz w prawo, w lokalną drogę do Opatowa. Na 54,8 km docieramy do drogi prowadzącej do dworu w Mirogonowicach. Na wysokiej skarpie nad stawami znajduje się malowniczo położony zespół parkowo-dworski. Park o dużych walorach krajobrazowych został założony w XVIII w. Popadający w ruinę dwór ma być odbudowany przez prywatnego właściciela. Natomiast w dobrym stanie jest dawny lamus dworski z poł. XVII w., służący niegdyś do przechowywania cennych przedmiotów i zapasów żywności.

Po powrocie do głównej drogi asfaltowej, jedziemy prosto i docieramy do skrzyżowania z drogą do Witosławic (56,6 km), a następnie dojeżdżamy do wsi Nagorzyce (57 km). Tu znajduje się ulokowany na wysokiej skarpie dwór z 2. poł. XIX w. (obecnie szkoła) oraz kościół (57,1 km), w którym umieszczone są tablice upamiętniające działalność oddziałów AK na tych terenach. Docieramy do wsi Janowice (58,7 km), skąd drogą w lewo możemy dojechać do domu rodzinnego majora Jana Piwnika "Ponurego" z jemu poświęconą Izbą Pamięci. W jednym pokoju zgromadzono pamiątki rodzinne i przedmioty, których używał w czasie działalności partyzanckiej komendant "Ponury", a także rzeczy związane z przeniesieniem jego prochów z Wileńszczyzny do Wąchocka. Przed domem, na narzutowym głazie, umieszczono metalową tablicę z krótką biografią J. Piwnika.

Z Janowic szlak prowadzi prosto w kierunku wschodnim. Mijamy skrzyżowanie, na którym odchodzi w prawo droga do Kraszkowa. Na 61,2 km szlaku czarny (architektury obronnej) odchodzi w lewo, a my jedziemy nadal prosto. Po przejechaniu ok. 1 km skręcamy w prawo i - jadąc krętą, wąską asfaltową drogą - docieramy do kościoła w Michałowie, a następnie udajemy się do Biskupic (65,1 km).


65,1 km

Na skrzyżowaniu obok szkoły skręcamy w prawo, a następnie w lewo w kierunku wsi Łężyce. Przy remizie strażackiej w Łężycach (67,4 km) skręcamy w lewo, a na następnej na krzyżówce w prawo i tak dojeżdżamy do drogi krajowej nr 74 Kielce - Opatów w Gołoszycach (70,3 km). Tu skręcamy w prawo i po przejechaniu ok. 50 m - w lewo, by dotrzeć do Modliborzyc (72,4 km).

Przejeżdżamy przez wieś Kolonię, w Kobylanach (76 km) docieramy do drogi wojewódzkiej nr 757 i skręcamy w lewo. Pokonując odcinek blisko 2-kilometrowy, dojeżdżamy do Kobylanek (78,1 km). Tu zjeżdżamy z drogi wojewódzkiej, skręcając w lewo, w drogę szutrową, i docieramy do Jurkowic (79,8 km). Wjeżdżamy na drogę asfaltową, skręcamy w lewo i następnie w prawo. Po 300 m docieramy do drogi polnej, która prowadzi nas do wsi Marcinkowice (80,9 km). Dalej jedziemy drogą asfaltową do Opatowa.

Przez Opatów szlak czerwony prowadzi ulicami: Dorzeczną, Cmentarną, gen. Grota - Roweckiego do placu Obrońców Pokoju i kończy się obok budynku Oddziału PTTK w Opatowie (83,8 km). W tym mieście warto zatrzymać się choćby na krótko, by zobaczyć najcenniejszy zabytek miasta - okazałą romańską kolegiatę, wzniesioną z ciosów kamiennych i otoczoną późniejszymi, otynkowanymi dobudówkami. Stojąc się przed zachodnią, dwuwieżową fasadą zwróćmy uwagę na zabudowane obecnie arkady romańskiego portalu (w środkowej umieszczono późniejszy gotycki portal). Powyżej zachował się romański fryz ozdobny, który został przecięty oknem. Południowa wieża posiada podwójne, romańskie okienka. Do środka wchodzi się przez południowa kruchtę. Przechodząc główną nawą warto obejrzeć sieciowe, późnogotyckie sklepienia, przyozdobione XVI-wieczną polichromią, późnobarokowe ławki i chór muzyczny. W prezbiterium znajduje się barokowy ołtarz główny z obrazem patrona świątyni - św. Marcina. Nad stallami i na ścianie południowej widoczne są malowidła przedstawiające bitwę na Psim Polu stoczoną przez Bolesława Krzywoustego z Niemcami w 1109 r., a na północnej - przedstawiające bitwę pod Grunwaldem (1410). Trzecie z malowideł, mających podnosić na duchu obradującą na sejmikach ziemi sandomierskiej szlachtę, zajmuje ściany północnego ramienia transeptu i przedstawia bitwę pod Wiedniem (12 września 1683 r.). Tu też znajdują się bezcenne dzieła sztuki - renesansowe nagrobki rodziny Szydłowieckich. Centralną część nagrobka umieszczonego na północnej ścianie zajmuje odlana w brązie postać kanclerza Krzysztofa Szydłowieckiego, ubranego w typową dla XVI w. zbroję. Umieszczona poniżej, wykonana z brązu płyta, tzw. "lament opatowski", jest wspaniałym zabytkiem sztuki odlewniczej w Polsce. Przedstawiono na niej reakcję ludzi na wieść o śmierci kanclerza. Nieznany artysta w pełnej ekspresji, wieloosobowej scenie figuralnej doskonale oddał wiele uczuć: od zadumy do rozpaczy. Na zachodniej ścianie transeptu znajdują się wykonane w czerwonym marmurze węgierskim nagrobki dzieci Krzysztofa Szydłowieckiego.

W pobliżu kolegiaty zachowała się część murów obronnych i XVI-wieczna brama miejska zwana Warszawską. W Opatowie, podobnie jak w Sandomierzu, znajduje się Podziemna Trasa Turystyczna. Wejście do niej znajduje się w kamienicy w Rynku (pl. Obrońców Pokoju 18).

83,8 km


Szlak nr 2


Kolor szlaku: niebieski

Stopień trudności: trasa łatwa

Długość: 45 km


Szlak pieszy Wąchock - Cedzyna im. E. Wołoszyna

Przebieg: Wąchock – Rataje – Polana Langiewicza – Wykus – Sieradowice – Bodzentyn – Góra Miejska – Święta Katarzyna – Krajno Zagórze – Ciekoty – Ameliówka – Mąchocice – Cedzyna


0 km

Wąchock

Najważniejszym obiektem zabytkowym Wąchocka jest Klasztor Cystersów. Wzniesione w pocz. XIII wieku opactwo jest jednym z najpiękniejszych pomników architektury romańskiej w Polsce. Mury kościoła zbudowane są z żółtawo – szarych i brunatno – czerwonych ciosów kamiennych układanych w naprzemienne pasy. Główna nawa wzniesiona jest w stylu romańskim, w kaplicach bocznych oraz przy transepcie widoczne są wpływy gotyku. Wyposażenie wnętrza - barokowe z XVII i XVIII wieku. Od 1980 roku w opactwie umieszczane są pamiątkowe tablice poświęcone twórcom Podziemnego Państwa Polskiego i uczestnikom Powstania Styczniowego. Tu złożono przywiezione z Wileńszczyzny prochy Jana Piwnika „Ponurego” i urządzono muzeum z cennymi pamiątkami z okresu zmagań o wolność naszej ojczyzny.

Polana Langiewicza

Według tradycji w czasie powstania styczniowego znajdował się na niej ćwiczebny obóz. Miejsce to upamiętnia żeliwna tablica – pomnik.

10 km

Wykus

Jest to uroczysko leśne położone w Lasach Siekierzyńskich.
W l. 1943 – 44 mieściła się tu baza partyzancka oddziałów „Ponurego”. Jesienią 1943 r. rozegrało się tutaj kilka zaciętych walk z Niemcami, po których pozostały liczne mogiły. Na miejscu dawnego obozowiska znajduje się kapliczka z obrazem Matki Bożej z Wykusu, patronki Świętokrzyskich Zgrupowań AK. Wykus objęty jest ponadto ochroną rezerwatową ze względu na zachowane tu fragmenty lasów i borów mieszanych o charakterze naturalnym.

20 km

Bodzentyn

W miejscowości tej na szczególną uwagę zasługują: kościół pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa, ruiny zamku oraz zabytkowa zagroda. Kościół Św. Stanisława Biskupa został zbudowany w stylu gotyckim w XV wieku i przebudowany w XVII w. Warte bliższego przyjrzenia się wewnątrz kościoła są: monumentalny ołtarz główny, który pierwotnie znajdował się w katedrze wawelskiej, XVII-wieczna drewniana rzeźba tzw. Pieta - Matka Boska Bolejąca, ostrołukowy portal z tablicą erekcyjną z 1452 roku oraz bezcenny tryptyk gotycki w zakończeniu północnej nawy namalowany w 1508 roku przez zięcia Wita Stwosza - Marcina Czarnego. Będąc w Bodzentynie koniecznie należy zobaczyć ruiny zamku z XIV wieku. Do dziś zachowały się jedynie wzniesione na planie podkowy ruiny obwodowe trzech skrzydeł z piaskowcowym portalem bramy wjazdowej prowadzącej na wewnętrzny dziedziniec, zamknięty od zachodu ścianą kurtynową. Zagroda Czernikiewiczów - jest zachowanym in situ obiektem stanowiącym wspaniały przykład specyficznej architektury małych miasteczek rolniczych, jakim jest Bodzentyn. W skład zagrody wchodzą: budynek mieszkalny, budynki gospodarcze oraz wozownia, które wraz z drewnianym ogrodzeniem tworzą zwarty zespół w kształcie czworoboku. Najstarsze elementy zagrody pochodzą z 1809 roku. Trzy dobudowane do domu izby mieszkalne pochodzą z lat 1870 i 1920.

28,5 km


Święta Katarzyna

Najcenniejszym obiektem w tej miejscowości jest kościół i klasztor Bernardynek powstały w XV wieku dla Bernardynów (obecnie gospodarzą w nim siostry z tego samego zgromadzenia). Z zabytkowej części zachowały się jedynie XVII-wieczne krużganki okrążające niewielki wirydarz, reszta została odbudowana po pożarze w 1847 roku. Nieopodal usytuowane są dwie kapliczki z XVIII i XIX wieku w stylu regionalnym ustawione w miejscu dawnych domków pustelniczych oraz źródełko i kapliczka Św. Franciszka (z dna zbiornika wydobywają się gazy zawierające składniki łagodzące zapalenie spojówek - stąd też źródełko otrzymało nazwę Św. Franciszka - patrona m.in. dobrego wzroku). Ponadto warto również odwiedzić Muzeum Minerałów i Skamieniałości. Wśród eksponatów: największy, pokazywany w Polsce kryształ kwarcu przywieziony z Arkansas, wielkie trylobity i amonity sprzed setek milionów lat oraz wiele unikatowych okazów.

34,5 km

Ciekoty

W Ciekotach obok pętli autobusów miejskich z Kielc szlak zbacza w lewo na Żeromszczyznę. To część miejscowości, gdzie znajdował się rodzinny dom Stefana Żeromskiego. Na miejscu dawnego dworku umieszczono płytę upamiętniającą pisarza oraz obelisk z wyrytym cytatem z „Puszczy Jodłowej”:

„Każda trudna, duża i ciężka praca mierzy się w mej wyobraźni na wysokości góry Radostowej. Jestem oto u jej podnóża i widzę już mój kres, mój cel, rodzinny dom”

Do walorów Żeromszczyzny należy jej parkowy charakter. Niewielki zalew na rzece Lubrzance i pobliskie drzewa sprzyjają odpoczynkowi. W pobliżu znajduje się mała gastronomia oraz scena letnia. Opuszczając Żeromszczyznę szlak przecina dolinę rzeki i zmierza w stronę Radostowem. Po minięciu ostatnich zabudowań wsi Ciekoty droga asfaltowa przechodzi w gruntową, która po kilkuset metrach zbacza w kierunku brodu na Lubrzance.

36,5 km


Przełom Lubrzanki

Najpiękniejszy w Górach Świętokrzyski, utworzyła go rzeka Lubrzanka przecinając główny grzbiet centralnej części Gór Świętokrzyskich i oddzielając tym samym pasma: Łysogórskie i Masłowskie.

Tutaj szlak spotyka się ze szlakiem czerwonym prowadzącym w przeciwnym kierunku na szczyt Radostowej. Oba biegną razem przez pobliską łąkę do Ameliówki i dalej szosą w kierunku Mąchocic wzdłuż przełomu Lubrzanki. Jeszcze przed Mąchocicami szlak czerwony odchodzi w prawo na szczyt Dąbrówki, niebieski natomiast mija pętlę autobusu miejskiego z Kielc linii 10 i nabierając wysokości nadal trzyma się szosy.

39 km

Na skrzyżowaniu w Mąchocicach szlak skręca na zachód w prawo, w kierunku Masłowa i Kielc, by następnie na skraju wsi, tuż za ostatnimi zabudowaniami odejść od szosy w lewo na południe. Wiodąc polną drogą zmierza na zachód i ponownie na południe w kierunku zalewu w Cedzynie. Tutaj, w lesie znacznie traci na wysokości i zbiega się z wyłożoną betonowymi płytami drogą biegnącą wzdłuż linii brzegowej zalewu. W rzadkim, sosnowym zagajniku, szlak opuszcza drogę bitą i podąża dalej słabo oznaczoną leśną ścieżką, prowadzącą pobliską skarpą do drewnianego mostku na Lubrzance. Tam po raz kolejny przecina rzekę i drogą polną zmierza do mety w kierunku tamy w Cedzynie.

Cedzyna

W XVII i XVIII w. istniała tu huta żelaza. W 1973 roku spiętrzono wodę na rzece tworząc zalew - służący dziś do celów rekreacyjnych. Zorganizowano przystań, wypożyczalnię sprzętu wodnego, w okolicy dobrze rozwinęła się baza noclegowa.

45,5 km

Odległość

Punkt

Skrzyżowania szlaków

0,0 km

Wąchock

Skarżysko-Kamienna - Kałków

2,5 km

Rataje

 

5,0 km

Polana Langiewicza

Starachowice - Wykus

10,0 km

Wykus

Starachowice - Wykus

Skarżysko Zachodnie - Wykus

 

rezerwat Góra Sieradowska

 

17,0 km

Sieradowice Drugie

 

 

Śniadka Parcele

 

 

Śniadka Druga

 

 

Sieradowice Pierwsze

 

20,0 km

Bodzentyn

Starachowice - Łączna

22,5 km

Miejska Góra

 

28,5 km

Święta Katarzyna

Gołoszyce - Kuźniaki

29,5 km

Krajno-Zagórze

 

34,5 km

Ciekoty

 

36,5 km

Ameliówka

Gołoszyce - Kuźniaki

39,0 km

Mąchocice Kapitulne

 

45,5 km

Cedzyna

 

INTERmedi@
Urząd Gminy Górno, Górno 169, 26-008 Górno, pow. kielecki, woj. świętokrzyskie
tel.: +48.41/3023018, fax: +48.41/3023009, email: gmina@gorno.pl, http://www.gorno.pl
NIP: 657-18-24-766, Regon: 000542860
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 Strona zgodna z WCAG 2.0 AA
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI